Thursday, April 22, 2010

نوری زاد خطاب به آیت الله خامنه ای: شما امروز رهبر کدام مردمید؟

محمد نوری زاد؛ روزنامه نگار سابق روزنامه کیهان که برای نامه نوشتن به رهبر جمهوری اسلامی، هم اکنون در زندان به سر می برد، در نامه ای سر گشاده به آیت الله خامنه ای، به وی هشدار داده است که بر کشوری رهبری می کند «که مردمش از دست رفته است.»

در این چهارمین نامه سر گشاده، محمد نوری زاد، خطاب به آیت الله خامنه ای می گوید: «ما و شما؛ مردم خویش را از دست داده ایم. اگر سکوت و آرامشی در آنان می بینید، به ضرب زور و اسلحه است.»

محمد نوری زاد، در فروردین ماه امسال توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به اتهام توهین مقامات جمهوری اسلامی و تبلیغ علیه نظام ، به سه سال و نيم زندان و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد.

این روزنامه نگار پس از برگزاری نخستین نماز جمعه پس از انتخابات که در آن آیت الله خامنه ای به معترضان هشدار داد که مسئول هر گونه خون ریزی خودشان هستند، به وی چنین نوشت: «چگونه است که علی- دوستان امروز ما، از شنیدن خبر کشته شدن مردم، بله، مردم، به دست عوامل حکومت، مرگ را از خدا تقاضا نمی کنند ؟...، درنماز جمعه همین هفته گذشته، دیدیم که سخنان شما، نگران رفتار بخشی از مردم، بله : مردم است .... سابقا ما برای دشمن خط و نشان می کشیدیم. حالا کارمان بجایی رسیده است که باید برای بخشی از مردم خودمان خط و نشان بکشیم.»

محمد نوری زاد در آن نامه نخستین، آیت الله خامنه ای را مسئول خون های ریخته شده، دانسته و تصریح کرده بود: «اگر نمی رنجید، باید بگویم که حضرت شما در مقام فرماندهی کل قوا، درحوادث بعد از انتخابات، با مردم خود، خوب رفتار نکردید. ماموران شما، به سمت مردم تیراندازی کردند و آنان را کشتند و زدند و اموالشان را سوختند وتخریب کردند. متاسفانه سهم شما در این حوادث، قابل اغماض نیست.»

اکنون محمد نوری زاد که از بند ۲۰ زندان اوین نامه تازه ای نوشته است، در آن، به رهبر جمهوری اسلامی می گوید: «این روزها، نزدیک به چهار ماه است که به خاطر نگارش نامه به حضرت عالی در زندانم. شصت و هشت روز از این مدت را در زندان انفرادی به سر برده ام. توسط بازجوهای خود، مورد اهانت و ضرب و شتم قرار گرفته ام. در همه این احوال، از جناب عالی، به عنوان رهبری فهیم و آگاه اسم برده ام.»

در ادامه این نامه، با اشاره به ملاقات رهبران اصلاح طلب با خانواده خود می افزاید: «در این ماه های زندان، از آن چه در بیرون گذشت، بی خبر بودم، اما در دیدار کوتاهی که فقط یک بار، گذرا، با خانواده خویش داشته ام، دانستم که در غیاب من، آقای مهندس موسوی و حجج الاسلام خاتمی و کروبی با خانواده من دیدار کرده اند. نمی دانم چرا، اما بسیار دوست می داشتم، خود شما نیز با آن بزرگواری که از شما سراغ دارم، به دیدار خانواده ام قدم رنجه می فرمودید.»

محمد نوری زاد در ادامه، با اشاره به روزهایی که در دفاع از آیت الله خامنه ای قلم زده و فعالیت می کرد، می نویسد: «رهبر گرامی، چشم انتظاری خانواده من، برای تماشای جمال مبارک شما و رویت نماینده شما، به جایی نرسید. لابد، در این گردونه، آدم ها، تاریخ مصرف دارند که اگر به سر رسیدند، مثل دستمال آلوده، باید به دور انداخته شوند. اما گرایش من و امثال من به شما، گرایش به شخص خامنه ای نبوده و نیست.»

وی در ادامه، با اشاره به تلاش های بی ثمر خود برای ملاقات با آیت الله خامنه ای جهت شرح اوضاع کشور می نویسد: « اکنون اما چرا از زندان برای شما نامه می نویسم؟ برای این که هنوز نا باورانه، به شما، آری به شخص شما، امید بسته ام. باورم بر این است که شما، مگر برای این انشقاق بزرگ مردمان، چاره ای بیندیشید. شما، امروز رهبر کدام مردمید؟ من مردم فراوانی برای شما نمی بینم. رهبری، آن هم بر حداقل مردم که غرور آفرین نیست.»

محمد نوری زاد، با بیان این که «مبادا من و شما را ازدحام مردمی که به استقبال یک مسئول و یا خود جناب عالی می آیند، بفریبد، تصریح می کند: «شما اگر به دیگر افراد مشهور هم اجازه سخنرانی و حضور در کشورتان بدهید، غوغای مردمان ما فزونی خواهد گرفت. اجتماع فراوان این مردم، هیچ گاه قابل استناد نبوده و نیست.»

محمد نوری زاد، موقعیت رهبری آیت الله خامنه ای را از درون زندان، چنین ترسیم می کند: «امروز شما بر کشوری رهبری می کنید که مردمش از دست رفته است. کشوری که در گردونه چه کنم های بسیاری گرفتار است. کشوری که اتحاد و یک پارچگیش، به دست خود شما و اطرافیان شما، به حاشیه رفته است و نگرشی قلیل و تنگ به میدان آمده.»

محمد نوری زاد می افزاید: «نمی دانم، امسال را سال چه نامیده اید. شنیده ام که به کوشش و تلاش در آن اشاره شده است. این نامگذاری، نشان می دهد که بعضاً مشاوران شما، افراد صادق و کار آمدی نیستند. من و همه، آن جا به شما آفرین می گفتیم که امسال را سال آشتی ملی می نامیدید و خود برای این پیوند مبارک اما دشوار و سخت، پیش قدم می شدید.»

محمد نوری زاد با این هشدار که«جامعه ما، در جوار یک انفجار بزرگ است» جامعه ایران را به «دیگ جوشانی» تشبیه کرده «که به بخاطر آزار از خروج پر سر و صدای بخار آن، چوب کبریتی در سوپاپ آن فرو کرده ایم.»

این روزنامه نگار در ادامه می نویسد: «با همه اطمینانی که سابقاً در جانب داری از شما می نوشتم، اکنون نیز در جانبداری از شما می نویسم: ما، به روزهای پایانی فرصت آزمون خویش رسیده ایم.»

محمد نوری زاد خطاب به آیت الله خامنه ای می گوید: «ما و شما؛ مردم خویش را از دست داده ایم. اگر سکوت و آرامشی در آنان می بینید، به ضرب زور و اسلحه است.»

این نویسنده و فیلم ساز برای تایید مدعای خود، رهبر جمهوری اسلامی را به یک آزمون فرضی دعوت کرده و می "نویسد: «اگر باور ندارید، به یک آزمون خیالی تن در دهید. به دو کشور ایران و مثلاً "سوئد" یا "کانادا" یا حتی "مالزی اعلام می کنیم که مردم این دو کشور، یک روز، فقط یک روز پلیس و بسیج و اسلحه ای بر سر نخواهند داشت و آزادند که هر چه می خواهند انجام دهند. فقط طی یک روز. تصور می کنید در پایان این یک روز، کشور ما و شما چگونه خواهد بود؟ و کشورهای دیگر چطور؟ قصد من از این مقایسه، مجیز گویی از غرب یا سایر کشورها نیست. بلکه می خواهم به شکنندگی آرامش و سکوت دروغین جامعه خویش اشاره کنم.»

محمد نوری زاد، در ادامه، رهبر جمهوری اسلامی را به دلیل کسانی که به گرد خود جمع کرده، مورد انتقاد قرار داده و تصریح می کند: « دوستانی هم چون آقای شریعتمداری کیهان که اطمینان دارم ،آن گاه که همه از اطراف شما پراکنده شدند و شما و او در یک جزیره تنهایی تنها ماندید، او در جانب داری غلیظ از شما، به مخالفت با خود شما، برخواهد خواست.»

وی در پایان، آیت الله خامنه ای را به تغییر رویه دعوت کرده و می گوید: «شما در این روزهای پایانی آزمون الهی اید و با شجاعت تمام، شجاعتی که من شخصاً در شما باور دارم، امسال را سال آشتی ملی اعلام کنید و از ملامت هر ملامت گری نهراسید. که خدا شما و ما را کفایت می کند. خدایی که دست خود و دست مردم را در دست شما می نهد.»

No comments:

Post a Comment